I will always return (Bryan Adams)

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2008

Για σένα Θοδωρή

ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ


-Aτιτλο-

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2008

rain__by_roarslikealion.jpg

ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ


Μπαμπά ... λυπάμαι

Κυριακή, 6 Απριλίου 2008

The_princess_and_the_moon_by_Maliciarosenoire.jpg

Μπαμπά !

Βράδυασε πάλι και κρυώνω

Εσύ πως νιώθεις άραγε εκεί πάνω..

Λύκοι ουρλιάζουν πίσω απ' το φεγγάρι

και μια σταγόνα αίμα ξεψύχησε

στις φλέβες μου επάνω..

Μπαμπά.. δεν ξέρω αν ονειρεύομαι

Δεν ξέρω αν ξύπνια είμαι..

Κρυώνω ξέρεις

και δεν έχω πια κανέναν να ουρλιάξω 

να του πω το τι  με πνίγει..

Και συ μακριά ..

Πολύ μακριά μου χρόνια τώρα..

Κρυώνω ξέρεις..

Αν στο' πα δεν θυμάμαι..

Εσύ πως είσαι πες μου..

Η θάλασσα είναι κρύα εκεί πάνω..;

Εδώ κι αν πνίγεσαι .. δεν το καταλαβαίνεις..

Όλα νεκρά σ αυτή τη γη..

Μπαμπά.. θυμάσαι..;

Άκουσα τη φωνή σου

και δεν μίλησα..

Μπαμπά..

Λυπάμαι..

****

ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ


'Οσο αντέχουμε

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2008

Όλοι όσοι ανεβαίνουμε την πιο ψυχή βουνοκορφή

Γνωρίζουμε  καλά  πώς

Όσο αντέχουμε άλλο τοσο μπορούμε και αντιστρόφως.

Καλή επάνοδο Θοδωρη .  :))

 

.Αερικο.

 


Σαν δυο σταγόνες βροχής

Τρίτη, 4 Μαρτίου 2008

Στέκομαι και παρακολουθώ την βίαιη πτώση της βροχής χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω αν η νύχτα ή η μέρα κρύβεται πίσω από αυτή τη σκοτεινιά.
Νιώθω την γύμνια μέσα μου να την γδέρνουν οι αισθήσεις.
Ο χρόνος μοιάζει να έπεσε στην παγίδα του κενού.
Μοιάζουνε οι σταγόνες τις βροχής σαν ψυχές που πέφτουνε από ψηλά μετά από μακρινό ταξίδι.
Ψυχές που στην πορεία χάθηκαν ή καταδικάστηκαν να γνωρίσουν την μεγάλη πτώση.
Πτώση από τους άγνωστους Ουρανούς.
Το βλέμμα μου ταξιδεύει ελεύθερο από τα θνητά δεσμά μου και ξεχωρίζει δυο εκεί ψηλά.
Δυο σταγόνες που πέφτουν αγκαλιά και λικνίζουν ρυθμικά τα σκοτεινά κενά.
Σαν δυο ερωτευμένους παραδωμένους σε έναν χορό της ύστατης στιγμής, λουσμένοι από ηδονή και πάθος, φόβο και οργή, θάνατο και πόνο...
Τα παγωμένα δάκρυα της μιας αγκαλιάζουν τον λαιμό της άλλης και στην θέα τους δροσίζει το δικό μου αίμα.
Ελπίδα διαφυγής δεν υπάρχει καμιά...
Μέσα από το λιγοστό τους φώς που κράτησαν από το καθρέφτισμα κάποιων άστρων, κοιτάζω τις ψυχές τους να βγαίνουν από μέσα τους σαν χάδι ψυχρό.
Αίσθηση θανάτου σεκπάζει τις τελευταίες στιγμές της πτώσης...
Τα χείλα της στα χείλια του, το σώμα της στο σώμα του...
Ένα!
Πόνος, φόβος και οργή!
Αγάπη, έρωτας και πάλι πόνος...
Όρκος αγιάτρευτος!
Αυτό που ήταν Ένα και πάλι Ένα πρέπει να'ναι!

Και λίγο πριν την σύγκρουση που με θνησιμότητα γοργά θα τις ντύσει, ανοίγει η αγκαλιά, αφήνονται τα χέρια...
Και πέφτει η μια μακριά, κάπου στον κόσμο πέρα... Και μοιάζει να βγήκε σαν άνεμος η κραυγή της πτώσης...
Η άλλη μέσα στα μάτια μου φωλιάζει και γρήγορα γίνεται σταγόνα του αίματος μου.
Νιώθω μέσα μου την ροή και είναι γεμάτη πόνο...
Σαν μαχαίρι που καρφώνεται στην καρδιά και το μυαλό.
Αλλάζει η υπόσταση μου...
Η ματιά μου πέφτει πλέον μακριά, κάπου στον κόσμο πέρα...
Δεν είμαι αυτό που ήμουν πριν, είμαι αυτό που ήμουν πάντα.
Ταξίδευα στους ουρανούς και γνώρισα την πτώση...
Τα αστέρια καθρέφτιζαν μέσα στην ψυχή μου.
Τώρα θα την σκεπάζει η σκιά ώσπου να βρεί ξανά το φώς της.

Μια φωνή την δική μου αντικαθιστά...

Αυτό που ήταν Ένα και πάλι Ένα πρέπει να'ναι.
Αυτό που ήταν Ένα και πάλι Ένα θα γίνει.

Η μέρα δεν θα ξαναβγεί...

αν δεν γίνουμε και πάλι Ένα...





Η κατάρα της Σκιάς

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2008

Μια Σκιά τον Κόσμο σκεπάζει

Με Μαύρες κλωστές τις θνητές

των Ανθρώπων ζωές φρικιαστικά παιχνιδίζει

Πέπλο βαρύ στα βλέφαρα ρίχνει

Τις σκέψεις μπερδεύει με όνειρα φάρους

και μέχρι τις άκρες του Κόσμου

τα θνητά κορμιά συνοδεύει

σε ένα κενό να ρίξει.



Μα η κατάρα της Σκιάς είναι βαριά

Μέχρι τις άκρες του Κόσμου

τα όρια της φτάνουν.

Ενώ των Ανθρώπων το μονοπάτι

ως ψυψή την πορεία συνεχίζει

Πέρα από τα όρια του Κόσμου

την Σκιά πίσω της

για πάντα αφήνει...




Ταξιδι ψυχης

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2008

Sky_by_wolf_wind.jpg

Θα  ήθελα  να  ήμουν  εκεί.
Σ`αυτή  τη  λιτή  με  δύναμη
ψυχής  πορεία.
Μα  με  νού  και  καρδιά
η  στιγμή  πάντα  άγρυπνη
ας  δικαιώνεται.
Σ`αυτό  το  μονοπάτι
πάντα  να βαδίζεις  διασχίζοντας
άφοβα  την  άβυσσο  της  αλήθειας
και  να  κυλάς  όπως  αυτή
οριακά  στον  έσω   κόσμο το δικο μας.
Δεν ανησυχώ.
Γιατί  πιστεύω  σε  σένα.
Γι`αυτό  πήγαινε  αργά
γύρνα γρήγορα.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Aeriko

 


Καρδιά ..

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008

Powder_in_his_cave_by_Nieme.jpg
Αν τις νύχτες ακούς
τους λύκους να φωνάζουν
είναι που την καρδιά μου
προστατεύουν έξω απ τη σπηλιά
της λήθης.
Εκείνη που ξερίζωσα και έκρυψα.
Καλύτερα στα χέρια λύκων τώρα πια
παρά μες στα δικά σου..
 
ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Στην πιο ψυχη βουνοκορφη

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2008

Φυσούσε μες στην φλογέρα ο Θεόφιλος την μελωδία της ψυχής του

και η ζωή αυτής του της πνοής γινόταν ρυάκι λόγου.

Φυσούσε στην φλογέρα από την μια μεριά κι ο λόγος έβγαινε από την άλλη.
Λαίμαργος ο νους, γύρεψε να αρπάξει το νόημα του.
Δεν θα'χα φθάσει στα μισά εκεί που ήταν το γιοφύρι,

κι άστραψε το νόημα σκληρό, αστραφτερό σαν το πολύτιμο διαμάντι.

Ο Θεόφιλος μου εμπιστευότανε το μυστικό της ολοκληρωμένης γνώσης,

αυτή που πρέπει ο άνθρωπος να αδράξει.
Σαν να βρισκότανε κάπου ψηλά κι απ'εκεί ατένιζε

όχι την μικρή και περιορισμένη γνώση του εγωϊστή μας εαυτού,

αλλά την μελωδία της ζωής στην ολότητά της.
Με νότες μουσικής, μελοποιούσε ο μύστης την Κοσμική τη δύναμη,

 απ'όπου ο άνθρωπος κατάγεται

κι άφηνε την φλογέρα του να εκτοξεύει αρπαχτικές αλήθειες.

ΖΩΗ-ΘΑΝΑΤΟΣ , ΚΑΛΟ-ΚΑΚΟ , ΦΩΣ-ΣΚΟΤΑΔΙ , ΑΤΟΜΟ-ΣΥΜΠΑΝ
 
όλα στην ίδια σφαίρα..."
 
"Ζωή είναι μια λαμπρή σύντομη τελετή, θείας δημιουργίας!"
 
 
 
ΘΟΔΩΡΗΣ
 
 
 
 
Eνα  φύσημα  όλοι μας  κι  η  φύση  μητε  που  σαλεύει.
Πιστοι  λοιπον  στο  όνειρο  αλλα  ελεύθεροι  στα  βήματα μας
ας  συναντιόμαστε  στην  πιο  ψυχή  βουνοκορφή. :))
 

 

 

ΑΕΡΙΚΟ

 


Στου Δάσους τα κρυφά μονοπάτια

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2008



Στου δάσους τα μονοπάτια

πήρε την βόλτα της η ψυχή μου

με βήματα κρυστάλλινα

πάνω σε χώματα τυλιγμένα με φωτιά.


Σε μικρούς λοφίσκους

αράδιασα το άγνωστο θνητό κορμί μου

κάτω από κάποια φεγγαροξέφωτα

ξεκούρασα βλέφαρα και σκέψεις.


Πίσω από κάποιες φυλλωσιές

ξετρύπωσα έναν νέο κόσμο

που στεκόταν μαρμαρωμένος

σαν παραμυθένια ιστορία.


Στην ερώτηση της μιας και μόνο επιλογής

σφράγισα με αίμα πίσω μου κάθε επιστροφή

βαδίζοντας ακόμη πιο βαθιά στην αγκαλιά του νέου κόσμου

η ομίχλη σαν κουρτίνα συμπαντική έκρυψε την νέα μου ζωή.


Και ούτε φωνή, ούτε πνοή

δεν επέστρεψε στην προηγούμενη ζωή.

Ένα σώμα κενό και

και κάποιοι ανεμοψίθυροι

που κρύβαν κάποιες ιστορίες μοναχά.










Έχει ακούσει ποτέ κανείς για κάποιον Αετό

που πετούσε πάνω από τις ψηλές βουνοκορφές

και βασίλευε σε σκοτεινούς και γαλάζιους ουρανούς?

Που όταν είδε από ψηλά την απέραντη και καταγάλανη θάλασσα

αποφάσισε να ρίξει την βασιλεία του στην αγκαλιά της?

Έχει ακούσει κανείς το χαρμόσυνο τραγούδι του

που ξεβράζει καμιά φορά η θάλασσα

σε ερημικές ακτές?

Δόξα η Βασιλεία σου

στης υγρής αβύσσου

την σκοτεινή γαλήνια αγκαλιά...





Θοδωρής




Background image by George Grie
Powered by eSnips.com